“And then, at the top of the Holy Mountain, appeared the (former) King of Kings, conquering Viscount Steevie on his proud charger…” (third and final act)

 

 

Etienne Davignon, “à n’importe quel prix” !

VP of Suez Tractebel (subsidiary of GDF Suez)

Assigned “mentor” of Belgian princes

and various other past and present responsibilities (too many to mention – detailed list here : http://fr.wikipedia.org/wiki/%C3%89tienne_Davignon)

Place du Trône, 1

1000  Brussels

TEL +32 (2) 503.07.80

FAX +32 (2) 503.07.00

etienne.davignon@gdfsuez.com

http://www.academieroyale.be/n3432/Étienne.Davignon

“Il n’y a ni bon ni mauvais usage de la liberté d’expression, il n’en existe qu’un usage insuffisant.”

(Raoul Vaneigem in “Rien n’est sacré, tout peut se dire“, Ed. La Découverte, Paris, 2003)

“We moeten alles veranderen, opdat er niets zou veranderen…”

“HORUM OMNIUM [GRAVISSIMI] SUNT BELGAE.”

(> www.satiricon.be)

Politieke vernieuwing ? Wat is dat ? Het concept hangt aan de lippen van de meeste politici, waardoor het alomtegenwoordig is geworden. Men mag er dus van uitgaan dat het een behoefte van de bevolking beantwoordt. Maar is het ook werkelijkheid, of is het niet meer dan wat bijkomende politieke marketing ? Wie heeft zo’n vernieuwing te vrezen en wie heeft er baat bij ? En, nog fundamenteler, wat houdt zoiets in ? Met andere woorden, wat betekent politieke vernieuwing eigenlijk ? Het is alleszins niet gewoon een generatiewissel want, jong of oud, een idioot blijft een idioot, nietwaar ?… Politieke vernieuwing bestaat erin, beste mensen, om out of the box te denken, en daar hebben heeeeeel wat “eminenties” het nog zeeeeeer moeilijk mee. Een overzicht, aan de hand van een aantal begrippen uit de huidige Belgische politieke impasse…

TAAL : hier wil ik het niet zozeer hebben over taalverschillen of -geschillen in ons petit pays de Cocagne (of is dit intussen niet meer van toepassing ?), wel over het soort taal dat door de politici wordt gehanteerd. Jazeker, een politicus (a) moet zien dat hij (ze) niet te veel vertelt om zijn (haar) kaarten niet bloot te leggen, wil hij (ze) tijdens een of andere onderhandeling door de tegenstrever niet geneukt worden met zijn (haar) kleren aan. Bijgevolg gebruikt hij (ze) meestal, wanneer hij (ze) in de openbaarheid vertoeft of door de media wordt aangesproken, een soort jargon dat hem (haar) eigen is. U zal trouwens opmerken dat het basiswoordenschat van de doorsnee politicus (a) uiterst beperkt is, bijna “achterlijk” zelfs, zeker in deze voor België barre tijden : hoe vaak heeft men de laatste tijd niet moeten horen dat “we nu snel een oplossing moeten vinden en een regering vormen“, dat “onderhandelen de enige optie is“, dat “nieuwe verkiezingen voor niemand een goeie zaak zouden zijn“, enz. enz. Wat kleurrijk is wordt op een grijze, sombere, manier uitgelegd, zonder dat dit het verstand van de burger een iota vooruit helpt.

De mede-politici krijgen daardoor de voorrang op “de mensen” : een kaste is geboren ! De zogenoemde vertegenwoordig(st)er is dan niet meer een primus (a) inter pares, maar wel een superieur wezen, zo begint hij (zij) zich alvast te voelen en te gedragen, althans tot er stemmen moeten worden gehaald. De media spelen hier duidelijk een uiterst belangrijke rol in, maar hen dit schizofrenisch gedrag in zijn geheel toeschrijven zou oneerlijk zijn : er zijn immers een heleboel andere redenen die dit kunnen helpen verklaren, en we zullen er verder in deze uiteenzetting een aantal van trachten te overlopen.

Stelselmatig rond de pot draaien, niets zeggen dat op een verbintenis lijkt, want hier zou later aan kunnen herinnerd worden, de woorden een verkeerde betekenis geven : in de politiek heiligt het doel meestal de middelen… Een aantal recente voorbeelden :

–          Er zou, volgens sommigen, “een lawine” aan belastingen op ons afkomen. Anderen hebben het zelfs over “een tsunami”… Zij voeren aan dat ons land al een kampioen is inzake belastingen en dat nieuwe heffingen de spreekwoordelijke druppel zouden betekenen. Eerst en vooral, hoe pertinent is deze stelling ? Heeft een zekere onderscheiding hier haar plaats niet ? Uiteraard wordt de gemiddelde Belg (lees : “de werkende middenklasse”) al genoeg uitgeperst en zou er niet veel meer bij moeten komen. Maar is het intellectueel verantwoord om deze vaststelling gewoon naar alle bevolkingscategorieën door te trekken als men weet dat een legertje superrijke buitenlanders België als oase hebben uitgekozen omdat er hen hier tot nu toe, onder andere voorzieningen, een vrijstelling van vermogensbelasting is aangeboden, dat, bovendien, heel wat TOP 500 – en zelfs BEL20 – bedrijven zodanig van de subtiele voordelen van de fiscale wetten gebruik weten te maken dat ze op het einde van de rit maar een aantal honderden euro’s  aan de schatkist “toekennen”,

dat een bedrijf zoals Electrabel GDF Suez, dat zelf in België bijna geen enkele belasting betaalt (zie post “Melken, die koe !…”), zonder meer de nucleaire rente mag blijven incasseren, na aftrek van een geplande symbolische penning weliswaar, dat beursfreaks blijkbaar eindeloos ongestraft mogen blijven speculeren met het welzijn van hele bevolkingen, los van enige jobcreatie of investering, dat de banken die, door hun ongezonde en immorele investeringskeuzes,  voor de financiële crisis hebben gezorgd er verdomd goed van afkomen ? Eerlijker zou zijn om te zeggen dat de enen te veel belast worden en dat daar aan dient gesleuteld, en dat de anderen, net diegenen met het hoogste vermogen – die, nota bene, zoveel werken als de werklozen – , het gewoon zijn om een blanco cheque te krijgen. Juister zou zijn om te zeggen dat de arbeid weliswaar minder belast moet worden, maar dat zo’n ingreep noodzakelijk met een groene fiscaliteit (Hij die meer vervuilt moet ook meer betalen…) en een fiscaliteit die de steenrijken aanpakt moet gepaard gaan.

Vrijuit” (tijdschrift van de liberale vakbond), 06-07/2011, blz. 4 & 5

Bovendien zou men moeten weten wat men wil : ofwel heeft een bedrijf als enig doel om winst te maken, zoals wijlen goeroe Friedman en zijn talloze volgelingen ter wereld beweren (beweerde), ofwel niet. In het eerste geval dient men er dan niet altijd op te hameren dat de bedrijven welvaart creëren : dit is namelijk hun taak niet (meer), enkel een collateraal gevolg !!! Is plat gaan liggen voor de “grote bedrijfsleiders” dan ook niet getuigen van een echte hoerenmentaliteit ?… Trouwens, zijn NGO-vrijwilligers, kunstenaars, enz., ook geen ondernemers ? Zorgen zij ook niet mede voor de welvaart van een land, of tellen zij niet mee omdat ze geen poen schijten ?…

–          Waarom zouden de “wondermiddelen” die niet door “Europa”, maar wel door de enge, conservatieve Europese economische soortgenoten van de meest “liberalen” Vlamingen / Belgen (Op dezelfde manier als “science sans conscience n’est que ruine de l’âme”  leidt vrijheid zonder gelijkheid onmiskenbaar tot een puinhoop, want wat moet een “vrijheid” voorstellen die enkel voor een aantal modern day farao’s zou weggelegd zijn ?), worden voorgeschreven als gouden, onomzeilbare palen moeten worden aanvaard ? Dreigt hier het risico niet dat reeds enkele eeuwen geleden door Tocqueville is aangehaald, namelijk dat, op deze manier, omwille van een vals unanimisme en een totaal gebrek aan verbeelding, het meer van de politieke gedachten verdroogt ?

–          Wat bedoelt men juist met “responsabilisering” ? Waarom zouden de gewesten en, in filigraan, ook de zwaksten burgers (werklozen, enz.) blijk van verantwoord gedrag moeten geven ? Nogmaals, gedroegen de banken zich de laatste jaren zo responsabel ? En wat met die “financiële markten”, die telkens opnieuw – ook door de media – worden afgeschilderd als eerlijke spelers die de toestand van elk land, van elk bedrijf, op een serene, grondige en redelijke wijze benaderen, terwijl iedereen weet dat we hier eigenlijk met hebzuchtige “volwassen kinderen” te maken hebben ? Waar is bovendien de verantwoordelijkheidszin van die Fitchen, die Moody’s, die S & P’s, die momenteel hele landen naar de hel helpen, maar de ineenstorting van Lehman Brothers  nooit hebben zien aankomen (of doelbewust hebben verzwegen) ? Tenslotte, waar is die torenhoge staatsschuld waarmee België nu te kampen heeft plots vandaan gekomen ? Als mijn geheugen mijn geen parten speelt meen ik mij te herinneren dat zowel de schuldafbouw als de daling van het overheidstekort goed onderweg waren, tot voor 2008…

Met wat voorafgaat is het tweede belangrijkste aspect van de politieke taal blootgelegd, namelijk de propaganda !…

 ORDE T.O.V. CHAOS : je zag ze gisteravond weer allemaal aanschuiven om op het schermpje te verschijnen na het zoveelste (nochtans verwachte) coup de théâtre van de VUA (“Vlaanderen über alles”) , de oh zo maagdelijke partijbonzen die nogmaals hun vrees van Griekse soortgelijke toestanden in België zijn komen uiten. Is dat niet de kwelling van de sociaaldemocratie, namelijk dat ze blijkbaar al haar roots schijnt vergeten te hebben ? Wil er iemand een bloedbad ? Met uitzondering van de fascisten, uiteraard niet ! En dus dient er inderdaad voorzichtig met passie in de politiek te worden omgegaan. Maar hoeveel riante overwinningen van rechts zullen er nog moeten gebeuren vooraleer de socialisten – en, in bredere zin, alle zogenoemde progressieve partijen – eindelijk eens begrijpen dat de go with the flow mentaliteit haar vijand is, dat ze de hooplozen in onze maatschappij effectief en doeltreffend dienen te ondersteunen terwijl ze al diegenen die door het friedmaniaanse kapitalistisch model jarenlang gesust zijn wakker schudden, en dat het allesbehalve in hun belang is om de sluier die de relaties tussen de politiek en diegenen die op macro-economisch vlak de touwtjes trekken dekt te behouden : de val van de muur vond meer dan twintig jaar geleden plaats, beste mensen… Moet je een nostalgische communist zijn om dit te beseffen ? Ik zou het bij God niet weten : als volwassene heb ik nooit communisme meegemaakt, en gelukkig nog ! Maar is er dan echt geen enkel alternatief dat ons zou toelaten om daadkrachtig onze mensenrechten te heroveren van de arrogante, zielloze smeerlappen die het, dankzij de politiek, voor het zeggen hebben, zonder de goelags te heropenen ?…

PARTIJPOLITIEK EN PERSOONLIJKE EGO’S : uiteraard is het nogal moeilijk om deel uit te maken van een systeem en er tegelijk kritisch over te blijven, maar dat is net de uitdaging ! Zich gedragen als opgejaagd wild, beroep doen op wat de rating bureaus en de markten ons land zouden kunnen aanrichten om steeds opnieuw met hetzelfde discours tevoorschijn te komen : is het verdorie niet genoeg geweest ??? Ons land is momenteel ongetwijfeld in een impasse beland, waar de meeste partijen een stuk verantwoordelijkheid voor dragen. België is zeker geen natie als een ander en, ja, het is een risicovolle oefening om water met vuur te verzoenen, maar is het niet wat te gemakkelijk om zomaar de oorzaak van de crisis naar de toestand te verschuiven ? Maakt de machtsverhouding die we nu kennen niet duidelijk dat er structurele veranderingen dienen te komen, misschien niet zozeer aan de staatsstructuur als dusdanig, maar aan de structuur van de (wettelijk niet erkende) instanties die in fine de macht uitoefenen ? Hoelang zal de bevolking het decadente ballet van partijcraten nog dulden ? Heb jullie niets (nieuws) te zeggen, zwijg dan : we hoeven jullie gezichtjes niet op het scherm, we zijn uw nepuitleg beu horen, we zitten met jullie niet in, jullie moeten ophouden om via het scherm te proberen in ons dagdagelijks leven in te dringen ! Leg ons eens eerder uit waarom jullie tegenstrijdige ideeën zo subversief vinden, waarom jullie zo geneigd zijn om voor homogeniteit (wat op zich ook een vorm van zuiverheid is, nietwaar ?) te gaan, waarom er, in deze tijden van individualistische mengelmoes, 100 % voor één kamp zou moeten worden gekozen, waarom diegenen die zich boven de partijpolitieke grenzen en boven de gemeenschappen plaatsen per se als verraders zouden moeten worden beschouwd, waarom militanten zich als brave, trouwe, niets vermoedende soldaatjes zouden blijven gedragen, waarom een uitgebrachte stem een vier jaar durende fiat zou betekenen (en waarom het referendum dus niet op redelijke wijze wordt ingevoerd), waarom de macht per se aan één baas (of zelfs één ploeg) toebehoort (Waarom zou de collegialiteit aan het hoofd van de partijen niet de regel zijn, met steeds wisselende woordvoerders, om komaf te maken met de verering van de persoonlijkheid, die zoveel in het begin oprechte idealisten schizofrenisch maakt ? Waarom zou ook intern binnen de partijen de regel van de proportionaliteit niet gelden ?), waarom er in alle hoeken van de politieke constellatie zo weinig (om maar niet te zeggen geen) arbeiders, kuisvrouwen en, ja, ook werklozen te bespeuren zijn !

Socialisme is zo proper tegenwoordig ! Armen, dat stinkt, dat denkt niet na, dat kan zich niet rationeel en kalm uitdrukken ! Nog niet zolang geleden had men het nochtans nog, niet over de noodzaak om langer te werken of het afsnoepen van verworven rechten (iets waar een aantal verwarde linkse geesten al voor de formateurnota naar verlangden…) maar over sociale en culturele verheffing, onder andere door middel van strijden … Maar tegenwoordig is hier niets meer van nodig : de kapitalisten en hun rechts politieke vaandeldragers zijn allemaal zo braaf dat we op onze lauweren mogen rusten terwijl we bidden voor sociale orde !

POPULISME is het gedoodverfd verwijten aan het adres van al diegenen die zich op politiek vlak wat buiten de sporen trachten te begeven ! Het maakt niet uit of het om nationalisten, fascisten, communisten of oprechte, doelgedreven progressieve idealisten gaat, laat staan om gewone, teleurgestelde mensen die het (soms helemaal terecht) niet meer zien zitten…

Ze zetten zichzelf buiten het systeem, meer hoeft er niet over gezegd… En hiermee is de cirkel rond : wij weten alles beter, en denk maar niet dat we onszelf in vraag zullen stellen : we geven tenslotte al zoveel van ons eigen om daarenboven nog kritiek te aanvaarden en te verwerken. Politiek is, in alle betekenissen van het woord, een stilleven geworden !!!

IDEEENTOTALITARISME : alles draagt er toe bij dat er hoofdzakelijk maar één levenswijze als positief wordt afgeschilderd : het business model. Wil je een winner zijn, dan moet je voor één bepaalde richting kiezen. De ambtenaar die zijn aanwerving niet aan zijn partijkaart te danken heeft, en zich plichtsbewust voor het gemeengoed inzet kan toch niets anders dan een loser zijn, zeker… Wie zijn de winners dan ? Diegenen die met niemand of niets inzitten, tenzij de cash, uiteraard. Welkom in de socialistisch ondersteunde parvenumaatschappij, waar het niet meer gaat over parcoursdiversiteit, over sensualiteit, over ontdekking, over creativiteit, over kunst, over medeleven, over solidariteit, over empathie, maar enkel en alleen over competitiviteit !!!

RECHTVAARDIGHEID zou, al bij al, het enige middel én de enige doelstelling van het politieke bedrijf moeten zijn : eerst kijken naar de mens in plaats van naar de stemmenklant of de functie. Doe je dat niet, dan kom je terecht in onmenselijke toestanden : daklozen, waar niemand meer mee inzit (“Tja, ze willen het toch zelf, nietwaar ?”…), vluchtelingen, die maar verder in eigen land hadden moeten blijven creperen, en nu ook werklozen, dus, dat onbeschaamd stelletje profiteurs ! Er kan ongetwijfeld geen sociaal paradijs in een economische woestijn worden gebouwd. Sommigen zijn nu aan het pogen om het tegenovergestelde waar te maken : een economisch paradijs in een sociale woestijn in te richten. Visionair, toch ?…

Fukushima, une nouvelle maquette pour Playmobil !

Alors que chez nous, rassurés par les stress tests providentiels auxquels seront soumises, dès le mois prochain, les centrales nucléaires européennes (1), on se réunit au coin du feu, ces jours-ci, pour commémorer Tchernobyl – calmement, hein, sans faire trop de bruit : faudrait pas gêner les voisins ! – le fil de l’histoire sans conteste la plus ubuesque de ces derniers années n’en finit pas de se dérouler, dans l’Empire du Soleil-Levant !

(cf. aussi le post du 19/03/11, “Nuclear Security ? Don’t worry, it’s all good…”)

Résumons, en quelques lignes :

– 3 réacteurs en fusion (à ce stade), un nombre incalculé de particules d’iode 131, de césium, d’uranium et même de plutonium rejetées dans l’atmosphère et à la mer;

– un gestionnaire privé, TEPCo (Tokyo Electric Power Company) qui, depuis des dizaines d’années, falsifie les rapports d’enquête et d’évaluation des centrales nucléaires japonaises (cf. la conclusion de l’enquête scientifique exclusive annexée au post du 19/03/11) et a fait étalage, depuis des mois, de son incompétence crasse pour résoudre ce que le bouffi Allègre continue de considérer comme un détail;

– un gouvernement japonais des plus affaibli, qui ouvre grand son parapluie et, au lieu de se retrousser les manches, utilise TEPCO comme paravent, fournit au public japonais et international des informations aléatoires, contradictoires, voire mensongères, et prend, de temps à autre, l’une ou l’autre timide décision au petit bonheur la chance, histoire de montrer qu’il est toujours là (Qu’on se souvienne du fameux périmètre de 20 km autour des réacteurs… et du temps de réaction qu’il aura fallu pour écouter les recommandations de Greenpeace, qui, instruments de mesure à l’appui, conseillait d’élargir au plus vite la zone d’évacuation…);

– un peuple entier, en particulier les habitants riverains de la centrale, qui est abandonné à son sort et ne reçoit même pas les informations de base qui lui permettraient, en matière d’aliments et d’eau, par exemple, de prendre en conscience et en raison les décisions les plus sensées;

– une opinion internationale et – surtout ! – des gouvernements qui continuent de voir défiler sans réagir les événements, comme s’ils s’agissait d’un film et qu’ils s’étaient eux aussi assoupis dans l’éther de leur petite irresponsabilité nationale !!!

Plus encore que Tchernobyl, Fukushima est le cas d’école de tout ce qu’il ne faut pas faire en cas d’accident nucléaire !

“La machine”, en l’occurrence, ce n’est pas quelque matrix qui, telle Hal 9000, l’assistant de pilotage du vaisseau spatial de “2001, A Space Odyssey” n’en ferait qu’à sa tête. Non : la machine, c’est le comportement pseudo social de l’Humanité, qui, telle un faisceau de fourmis (ou de lilliputiens) qui suivent toujours, à l’une ou l’autre exception près, le même trajet de la fourmilière au lieu d’approvisionnement, négligeant ainsi tout l’espace qu’il y a autour, s’auto-abrutit systémiquement; c’est le suivisme (souvent par crainte de perte sa petite place ou son petit poste), c’est l’imagination, non plus au pouvoir, mais dans le caniveau !

ALORS, QU’ON ARRETE DE SE VOILER LA FACE ET QU’ON PRENNE ENFIN LES MESURES PRIMAIRES QUI S’IMPOSENT FACE A CE DESASTRE NUCLEAIRE (Oui, oui, on sait ce que t’en penses, Allègre, mais ta gueule, maintenant !) :

1/ TEPCO doit être déclaré en faillite et nationalisé par le gouvernement japonais, sans la moindre compensation ! Que quelques grands patrons pointent au chômage eux aussi, ça leur fera les pieds ! Par ailleurs, les dirigeants de TEPCO doivent être traînés devant les tribunaux pour s’expliquer quant à leurs fraudes diverses et variées et à leur incompétence manifeste : cela amènera les Areva et autres à réfléchir à deux fois à leurs choix d’implantations et d’investissements. Dans la mesure où c’est la planète entière qui a eu à pâtir des conséquences des choix des ganaches de TEPCO, il serait, en outre, bienvenu d’instaurer un tribunal international chargé de ces matières afin de faire prendre conscience à qui de droit, ici aussi, que le temps de l’omerta nucléaire a bel et bien pris fin !

2/ Le gouvernement japonais doit, dans un délai restreint, fournir des informations fiables et juridiquement pertinentes quant au degré de contamination de l’air, de l’eau et de la nourriture !

3/ L’O.N.U. doit s’emparer de ce dossier et décréter la fin de la récréation : de la même manière que le concept de souveraineté nationale s’éclipse dans le cas de violations graves des droits de l’homme et des principes démocratiques (On l’a constaté à plusieurs reprises encore, ces derniers mois…), le repli nationaliste en cas d’accident nucléaire ne peut plus être toléré ! L’Europe serait bien inspirée, elle qui est le porte-étendard de la lutte contre le réchauffement climatique, de jouer ici aussi le rôle de pionnère (mais il s’agit sans doute là d’un rêve éveillé, à l’heure où l’ensemble des Etats s’emploient à contrer les offensives des forces occultes diverses qui s’échinent à ramener notre continent cinquante ans en arrière) !

_______________________

(1) L’unanimité des Etats membres de l’UE en la matière ne porte que sur les tests destinés à mesurer la résistance des centrales à d’éventuelles catastrophes naturelles (Soit dit en passant, quelles estimations “scientifiques” retiendra-t-on cette fois pour les tremblements de terre, par exemple ?…). En effet, on a beau être en Europe : en matière de terrorisme, c’est toujours “secret défense”, chaque Etat menant sa propre barque… Une courte remarque, en ce qui concerne la Belgique : la surveillance terrestre desdites centrales a été confiée à des entreprises de gardiennage privées. N’est-ce pas à l’armée qu’il appartient de contrôler chaque centimètre carré de Doel et Tihange ?

Melken, die koe !

Het belachelijk lage bedrag dat door minister Magnette en GDF / Suez was overeengekomen ter compensatie van de langere gebruikstermijn van de kerncentrales moet drastisch worden verhoogd : het vorige Parlement heeft deze overeenkomst immers nooit goedgekeurd voor dat is ontbonden, waardoor “I want my money back !

Archives

November 2019
M T W T F S S
« May    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 5 other followers