Fascistisch gezaag ! (Den dikke moest weer eens zijn mening kwijt…)

Ja, hoor, al werd hij (zijn partij) officieel buitenspel gezet in de huidige federale regeringsvorming, Bartje blijft trouw aan zijn tweemaandelijkse opiniestukken in De Standaard. Deze week ging het dus over een zekere vorm van verslaving en hoe de samenleving hierop reageert.

In de eerste alinea van zijn column schrijft de verdreven boerenkrijger vol lef over een experiment gevoerd door een aantal vzw’s (respectievelijk in Mechelen en Gent) en bedoeld om wat voorgesteld wordt als drugsverslaafden te helpen afkicken. Afkickende cannabisgebruikers worden immers financieel beloond indien, na urinetesten, blijkt dat ze zich effectief voorbeeldig hebben gedragen (lees : geen plantjes hebben zitten te roken).

Er kan uiteraard wel respect worden opgebracht voor de goedbedoelende instellingen die zich met dit soort taken bezighouden, niettemin kan het principe dat hier wordt gehanteerd en geprezen als volgt worden geïnterpreteerd : geef een stuk van je vrijheid af en in ruil krijg je wat poen, m.a.w. word een hoer (Respect aan alle hoeren, don’t get me wrong…). Je kan het ook beschouwen als een Pavlov-toepassing…

Er is op deze blog al voldoende over het onverdiende lot van het plantje geschreven, volstaat om er aan toe te voegen dat voor de zoveelste keer de anti-cannabisliga volledig onwetenschappelijk argumenteert en opzettelijk vaag en alomvattend blijft wanneer het over drugs gaat, om de eenvoudige reden dat onwetendheid voor haar de beste manier is om de gewone mens schrik aan te jagen en dus onder haar controle te houden. Zo is het bijvoorbeeld wetenschappelijk fout om het over cannabisverslaafden te hebben, daar cannabis geen verslavende drug is. Het verschil tussen soft en hard drugs ? Laten we eens pragmatisch zijn, als het niemand stoort : van softdrugs krijg je nooit een overdosis ! Deze rode lijn lijkt mij veel pertinenter dan de huidige dubbelzinnige legaal / illegaal verhouding !

Bovendien wordt de stelling over een aanvaarding van softdrugs die zou leiden tot een explosie van het gebruik door de feiten tegengesproken, o.a. in Nederland, Portugal en Tsjechië. Waarom ? Omdat de neiging om het verbod te doorbreken verdwenen is, dummy !

Of ging het misschien over een psychologische verslaving ? Laat ons dan de lijn maar doortrekken : de ene is aan kutjes verslaafd, zijn buurman aan zijn TV, een derde drinkt twee liter koffie per dag, zijn collega heeft zoveel machtslust dat hij ervan zou ontploffen, en dan is er nog een andere die de hele dag door zoveel vreet dat ‘overgewicht’ zelfs niet meer van toepassing is. Maar, tenslotte, zoals de Leiter allen het zelf verwoordt : “niemand mag ons verbieden te doen waar we ons goed bij voelen, ook al is dat misschien iets schadelijks.

Dit gematigd zinnetje blijkt echter voor zijn auteur geen aangename vaststelling, wel een reden tot ommekeer, zo zal men verder in het artikel begrijpen. Voor wie het niet door had, de dikke pop van de kattenkoppen laat zich uit over zijn idee van de vrijheid. En, au passage, spuwt hij op een zeer belangrijk deel van de tegenwoordige jeugdcultuur.

“[…] De drang naar een absolute keuzevrijheid voor het individu is nu voor velen eenmaal groter dan het gezond verstand”, schrijft de nu nog kampioen van de Vlaamse zuiverheid, die voordien al de zogenoemde “cultuur van de permissiviteit” de nek had omgeslagen. Wat is het gezond verstand ? Wie bepaalt het ? Dient het gecontroleerd ? Is het gezond verstand iets dat buiten de wetgeving  staat ? Een soort religie, een substraat ? Dienen de wetten zich er bijgevolg van te inspireren of zouden ze het zelfs letterlijk moeten toepassen ?…

In elk geval, Wevertje, manneke toch, ge zij nie met a kinderen bijzig, mo met volwassen burgers von waï soemigge cannabis ruukte voo da ge gebeuren woït ! Wie weet, misschien heeft uw grootvaders huisarts hem er ooit voorgeschreven…

Wat betekent bovendien “absolute keuzevrijheid” in de huidige context waarin een gewone gebruiker, om perfect binnen de perken te blijven, zich tot ongecontroleerde dealertjes zou moeten wenden, met alle mogelijke gevolgen van dien ? Waarom zou een vrijheid moeten worden beperkt als het beoefenen ervan niemand geweld noch schade berokkent ?

Voor wie tussen De Wevers lijntjes leest is de boodschap echter duidelijk : geef ons het ouderlijke gezag van toen maar terug. Alle vrijheden dienen drastisch beperkt, zodat de brave, werkende, gehoorzamende, God vrezende, zuivere Vlaamse soldaat van het hedendaagse slavencapitalisme op het goeie spoor blijft…

BBB (Big Belly Bart) weet namelijk van geen wijken : “Vade Retro, Quickanas !”, laat hij nog vol extase vallen voor de aan zijn lippen hangende menigte. Indien er de gemiste 007 inderdaad iets te verwijten zou vallen, dan zou het wel zijn dat hij zijn belofte om, eens verkozen, binnenshuis een jointje (vergeet maar ‘pretsigaret’, man : klinkt te Janet…) op te steken niet heeft nageleefd. Maar hoe kon hij, de arme stakker ? Hij en al zijn medepolitici hebben op een of andere manier moeten zweren aan de wetten van het Belgische volk te gehoorzamen. Geef toe dat je de rook wel degelijk hebt ingeademd, en dan nog wel veel meer dan een keer, en je krijgt den buldowzer op uw kas

En wat moet de gewone mens denken van al die doping in het algemeen, in de sport in het bijzonder ? Men dunkt dat hij er zich zeer weinig van aantrekt, nietwaar… Dat is de hypocrisie in deze : doping – om een veralgemenend woord te gebruiken – is alomtegenwoordig, onder welke vorm dan ook, legaal of illegaal, gewoonweg omdat de naakte werkelijkheid voor de mensen van de laagste schijf van de piramide niet meer te verdragen valt ! Dat is de echte hypocrisie in deze en met haar programma zou de NVA dit enkel verergeren !

Er bestaan twee mogelijkheden : ofwel ligt Jo De Poorter, de polcom adviseur van de partij, weet je wel, deze propere Vlaamse jongen van wie niemand zou durven vermoeden dat hij ooit aan weed, laat staan cocaïne, heeft gezeten, aan de basis van dit debakel, ofwel zijn het de jongens van ’t Pallieterke die recentelijk overgestapt zijn en nu misschien geneigd zouden zijn om als cultureel adviseurs rond te lopen, waarvoor vrees…

Wat er ook van zij, wie er het ideetje in de oren van den boes gefluisterd heeft dat het fijn zou klinken mocht hij enkele bekende, mythische, namen van de rockgeschiedenis door het slijk halen is een regelrechte idioot !

Alles in de vuilniszak ! De vuilniszak gesloten ! Vlaanderen perfect ! Vlaanderen proper !” Allemaal krijgen ze ervan langs, te beginnen met Kurt Cobain, die zonder meer als “drugsverslaafde” wordt bestempeld. De artiest die wereldwijd (en niet alleen omwille van een commerciële mode) miljoenen tieners aan hun eerste pogo hielp met zijn subtiele lyrics en meestal harde gitaren komt zelfs niet aan bod !

Een heleboel anderen moeten het misprijzen van De Wever ten opzichte van de jeugdcultuur delen : van Janis Joplin tot Jim Morrison, Jotie T’Hooft inbegrepen, van poëten tot het weinig verkiesbare statuut van “knuffeljunkies” herbracht en de grond voor de tweede keer ingeboord… Je hoeft echter niet alles graag te horen om talent te herkennen ! Geknuffel wou je, daddy ? Hier se !

De man die de RTBF al zijn minachting liet begrijpen na het incident rond het onaangekondigde camerabezoek aan het graf van zijn grootvader en het daaropvolgende interview met een neppsychiater die, à distance, zonder de betrokkene ooit te hebben ontmoet (in een duidelijk afgesproken gesprekskader), hem te meende analyseren, kan nog beter : hij spreekt met de doden !

–          “Yo, Amy, it’s den Bart here !

–          Piss off, bulbak !

–          But it’s for my fans, they want to know why you did it… I say it was drugs !

–          Then you’re as dumb as you look, you fuck ! Now go fuck a goat !

Een ding is alvast zeker : de drugsproblematiek, als het dan toch zo genoemd moet worden, legt de maatschappij bloot en helpt de juiste vragen stellen : waar moet je immers heen met / binnen een samenleving waarin iedereen met zijn eigen bezig is (ironisch, nietwaar ?) en ‘individu’ een hol begrip is geworden, waarin de mensen als citroenen worden uitgeperst om te blijven produceren (Hetgeen ze produceren maakt niet uit, zolang het maar poen opbrengt…) en elk individu  tegelijk als een FMCG (fast moving consumer good) wordt behandeld, waarin iets willen, in fine, per se naar voorwerpen moet refereren, waarin er bijna nooit (meer) wordt gezocht naar wat achter de eerste indruk schuilt, waarin wat je denkt, wat je schrijft, wat je voelt, wie je bent en waar je naar verlangt geen enkel belang hebben, tenzij om het weg te vegen, waarin je in alles verzocht wordt om een rol te spelen en nooit jezelf te zijn, waarin er zoveel oneerlijkheid en ongelijkheid heerst dat deze de norm zijn geworden en waarin gelijkheid enkel geldt voor en tussen diegenen die zich in de onderste laag van de piramide bevinden, waarin het (helpen) zoeken naar individueel (ële) talent(en) als buitenaards wordt beschouwd, waarin creativiteit en verbeelding in de modder worden gesleurd, waarin zelfs het leed en de dood van iemand tegen hem (haar) wordt misbruikt, waarin er constant door anderen op allerlei vlakken over het lot van elk individu wordt besloten, zonder dat daar meestal zelfs actieve betrekking voor vereist is, een samenleving waarin je, buiten de vertrouwde kanalen, als gewone burger in de nog steeds traditionele wereld, maar weinig de kans krijgt om je mening te laten horen, laat staan te laten gelden, waarin de zogenoemde leiders er erbarmelijk in falen om enig perspectief te bieden en men zich steeds op minder of op het minst moet voorbereiden, waarin letterlijk je tijd nemen, en dus ook in zekere mate kiezen, door het systeem onmogelijk wordt gemaakt, waarschijnlijk omdat nadenken schaadt, waarschijnlijker nog omdat we, zoals de Aarde rond de Zon, als maatschappijen in de loop der jaren de gewoonte hebben gekoesterd om rond valse zonnen te orbiteren (de markten, bijvoorbeeld), waarin de onmiddellijkheid heerst en enkel stress nog min of meer te beheren valt, waarin men niet meer in staat is om echt te converseren (uit angst of omdat de te behalen doelstellingen, en dus de vermoedelijke verwachtingen van de gesprekspartner, alles overheersen) en waarin de übermachtige ill communication je enkel een zijde van het verhaal toont en als bedoeling heeft om de puzzle nog meer te verwarren ?…

 

Kortom, waar moet je heen met / binnen de zielloze, uiterst commerciële waanzinmaatschappij waarin we nolens volens vertoeven, die een blueprint dreigt te worden van een nieuw-fascistische alliantie welke berust op gehoorzaamheid en mediocriteit ???…

In een luguber aan het worden samenleving waarin de ernst van de toestand uit de steeds somberdere gezichten van de average Joe’s af te leiden is, en dit overal in Europa, is het meer dan tijd voor ECHTE VRIJHEID EN SAMENHORIGHEID !

Zijn drugs nodig voor de verbeelding en de creativiteit ? Voor de ene wel, voor de andere niet ! So what ? Dat is het leven, Wevertje, diversiteit !!! Of wou je misschien een nieuwe McCarthy-commissie oprichten, ditmaal tegen de “junkies”, achterbakse vrijheidrover ?!

Idealistenverdriet…

Mediatraining betekent tegenwoordig soms teruggrijpen naar de good ol’ days van de stalinistische propaganda. Vreemd, toch, dat een zogenoemde Premier van katholieke strekking daar beroep op doet wanneer hij te maken heeft met een doorwinterde journalist die hem voor zijn verantwoordelijkheid tracht te plaatsen met betrekking tot een van de grootste menselijke rampen waarmee dit land ooit te kampen heeft gehad : tientallen mensen die verplicht worden in een rijk land op straat te slapen bij -10° C.

Er zou immers veel over kunnen geschreven worden, wat de politieke verantwoordelijkheid(szin) betreft, alsook de houten taal (letterlijk vanuit het Frans vertaald, sorry…), maar eveneens de onmogelijkheid om tegenwoordig via de doos een gestructureerd discours over te brengen, waarschijnlijk mede omwille van de overlap tussen de politiek en de media – je te tiens, tu me tiens, par la barbichette… – en zo veel meer.

Het verbaast alleszins niet meer : er zijn tenslotte zoveel hedendaagse politici die zich voor de camera komen verontwaardigen over een toestand die ze echter, als regeringspartners, hadden kunnen verhelpen. Het fraaie beeld van de politiek wordt gewoon verder tentoongesteld : terwijl mensen doodvriezen van de kou speelt men in politieke kringen het oeroude spelletje van “c’est pas moi, c’est lui”, of, beter gezegd : “hij is ermee begonnen, juf”. Nietwaar, De Crem ?…

Ik zou mijn toetsenbord dus nogmaals kunnen vuilmaken aan het becommentariëren van het autistische karakter van zulke politieke vertoningen – alles is spektakel, zei Debord… – ware het niet dat ik het grondig beu ben en dat ik het wat te gemakkelijk vind…

Zoals God himself, op de zevende dag van de schepping, zou Leterme gewoon eens goed moeten gaan uitrusten… de ernst van de problemen van dit land verdienen namelijk beter dan de letermskaia pravda !

Non, ce dont je souhaite modestement vous entretenir aujourd’hui, c’est d’un auteur flamand, un poète maudit, le Rimbaud de la langue de Vondel, Jotie t’Hooft.

Pour la première fois, en effet, l’intégralité de ses correspondances ainsi que de ses compositions, en prose et en poésie – et il fut prolixe, pendant les deux années qu’il consacra à l’écriture – a été colligé en un Verzameld Werk qui fait sien le mot d’ordre « je jure fidélité à l’œuvre, et à l’œuvre uniquement », ignorant à dessein les parallèles entre ce qui est écrit et ce que l’écrivain a vécu.

« Deux maigres années seulement ? », vous demandez-vous, perplexe. En effet, mais ces années furent intenses et elles ont bousculé bien des conventions dans le petit et traditionnellement God fearing microcosme flamand. Rebelle (de ceux qu’on n’apprivoise pas et qui ne se contentent pas de l’être par posture), éclectique, t’ Hooft n’a eu de cesse de s’en prendre à l’hypocrisie bien-pensante. Très tôt adepte de drogues illicites (y compris dures) et même dealer à ses heures perdues, en rupture de ban familial par ailleurs, Jotie tenta une première fois de se suicider à l’âge de 17 ans.

Premier ouvrage en ’75, deuxième T.S. avec un mix de valium et d’alcool une année après, nouveau recueil de poésie dans la foulée – son titre le plus connu, Junkieverdriet (c’est-à-dire La tristesse du junkie) – qui lui valut de remporter un prix prestigieux combiné à la reconnaissance du public et du milieu littéraire : les portes s’ouvrent alors pour lui.

Libre comme l’air (une liberté qui se traduit aussi dans l’orthographe) mais affligé par les prisons factices que les hommes se construisent et dans lesquelles ils semblent se complaire, absolutiste dans son ressenti, ses besoins, ses pulsions, ‘t Hooft réussira pourtant, en ’77, sa troisième tentative de suicide, à la cocaïne cette fois. Avant le sniff final, il avait mis le disque « The End » des Doors. C’était cette époque mythique ou l’idéal se confondait avec l’abondance et les extrêmes, cette époque qui a vu disparaître avant terme les Morrison, Hendrix, Joplin et tant d’autres, une époque néoromantique que certains rejettent de manière un peu trop manichéenne face aux contraintes, aux chapes de plomb innombrables, qui pèsent sur notre société formatée actuelle, une époque qui a laissé derrière elle un trésor artistique et culturel qu’il faudrait des années pour compiler.

D’abord sombre, de cette obscurité qui habite les ténèbres de l’esprit humain, l’œuvre de t’Hooft, tout de divagations spirituelles et qui invite à l’envol (pour changer de perspective), est pourtant, pour qui sait lire entre les lignes, un appel à la vie, non une résignation fataliste, un véritable coup de poing dans la gueule en forme d’espoir, l’espoir d’une société moins puritaine, plus straight forward, plus vraie en somme, où les possibilités individuelles seraient démultipliées. C’était avant que la com’ ne vienne faire fi de tout cela…

« hopen is koudvuur

ook koud vuur

hopen is revolutie tegen de

feitenmaatschappij

hopen is te laat

om juist te zijn

hopen is een beetje gek zijn

hopen is onvolledig zijn

niet meer hopen is dood zijn.”

 

Jotie t’ Hooft, Verzameld Werk (Meulenhoff / Manteau, Antwerpen, 2010), blz.  35

Archives

October 2018
M T W T F S S
« May    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 4 other followers