Cultuur aan de paal !

Meer en meer wordt kunst enkel vanuit een financieel perspectief benaderd. Onlangs nog kregen P&W een woordvoeder van Sotheby’s over de vloer om het te hebben over de recordverkoop, door het concurrerende veilinghuis, van “De Schreeuw” van Munch. Maar ook als het om minder bekende artiesten gaat – de overberoemde schilder is tenslotte wel ergens moeten beginnen – ligt het geld, subsidies in hun geval, vaak centraal.

De aftredende Nederlandse regering moet besparen, zoveel is duidelijk. Wat haar keuzes ook waren geweest, in elk geval zouden er (groepen) mensen door haar beslissingen zijn getroffen. Ik zou er, in alle eerlijkheid, liever voor zorgen dat alleenstaande werkloze moeders en alleenstaande werklozen tout court hun uitkeringen volledig behouden dan de culturele sector de garantie geven dat alle subsidies van de afgelopen jaren onverminderd verder worden gezet. En zo zal waarschijnlijk een groot deel van de minder goed gestelde mensen in Nederland, dat zich sowieso geen kunst kunnen veroorloven en bovendien maar weinig oor hebben naar vaak elitaire voorstellingen, er ook over denken. Enkel : deze redenering klopt niet, en zowel uittredend (VVD – liberaal) Staatssecretaris van Cultuur Zijlstra als zijn adviesorgaan ter zake, de Raad voor Cultuur, zijn zich hiervan bewust.

Ik meen niet voldoende over het culturele beleid van onze noorderburen te weten om mij hier uitgebreid over uit te laten. Doch stel ik een aantal analogieën vast tussen de aanpak van deze schuldencrisis door de respectievelijke Europese overheden, als het over cultuur gaat. Zo verscheen bijvoorbeeld in De Volkskrant van 10/05/11 een artikel getiteld “Kleinere theatergroepen slaan alarm” (1), een titel dat wat eerder bijna letterlijk door een Vlaamse krant was gebruikt met betrekking tot de pijnlijke besparingsronde waartoe Vlaams minister van Cultuur Schauvliege de sector had gedwongen. Ook de beeldende kunst, en zelfs een aantal bibliotheken, klaagden over subsidievermindering of zelfs – afschaffing.

Een aantal waarnemers zagen hierin de NVA touch, daar deze partij, zoals alle andere rechtse en / of liberale partijen ter wereld, er nooit een geheim van had gemaakt dat het ondersteunen van cultuur haars inziens geen taak van de overheid was. Uiteraard speelt ook hier een politieke strategie mee : de meeste (vaak links getinte) artiesten steunen immers regelmatig knelgroepen zoals asielzoekers in hun strijd, en bovendien hebben ze het lef om te ijveren voor het behoud van de Belgische Staat. Hoe dat in Nederland zit week ik niet. Wel weet ik dat als je tegen onverdraagzaamheid wil opkomen, cultuur het meest doeltreffende vreedzame wapen is…

Maar wat is er nu werkelijk aan de hand met dat gesnoei in cultuur in Nederland ? Ten eerste verliest elke instelling, volgens Matthijs Van Nieuwkerk (2), een vierde van haar subsidies en moet een derde ervan een nieuwe aanvraag indienen wegens onvolledige informatie ten opzichte van de doelstellingen en de projecten voor de periode 2013 – 2016. Theatergroep Kwatta (die jeugdtheater produceert), om maar een voorbeeldje te noemen, krijgt in het rapport van de Raad (3) een ongunstig advies, al blijkt deze groep in het verleden wel enige openbare steun te hebben genoten en al schrijft het adviesorgaan in zijn memorandum dat “Kwatta […] een herkenbare artistieke stijl [heeft] en […] doordachte voorstellingen van voldoende kwaliteit [levert].” Tevens “laat Kwatta […]in zijn theatervoorstellingen verschillende disciplines aan bod komen (muziek, objecten, beweging).

Volgens de Raad, die deze oefening wellicht allesbehalve aangenaam vond, luiden de algemene trends inzake bezuinigingen als volgt (4) : “De bezuinigingen slaan gaten in het cultuurbestel. Met name talentontwikkeling en een pluriform cultuuraanbod staan onder druk.[…] Door de bezuinigingen komen broedplaatsen van hoogwaardige, vernieuwende producties in een kwetsbare positie. Zo zal bij de postacademische instellingen voor beeldende kunst de rijkssubsidie na 2016 wegvallen. In deze sector verliest talent een belangrijk platform, omdat een aantal presentatie-instellingen uit de basisinfrastructuur verdwijnt. In de sector Podiumkunsten krijgen de productiehuizen geen rijkssubsidie meer. […] Een ander gevoelig verlies is het verdwijnen van de zogenoemde ‘e-cultuur instellingen’ uit de basisinfrastructuur. De digitale productie van kunst en cultuur verdient volgens de Raad een volwaardige plek in het bestel. Voor veel jongeren zijn digitale kunst en digitaal toegankelijke cultuuruitingen namelijk belangrijke toegangspoorten tot de culturele sector.

Waar zou “DJ e-Rik”, de piepjonge (blijkbaar über-getalenteerde…) schoolverlater en muzikale e-experimenteerder die gisteravond bij Van Nieuwkerk aan tafel zat, ongetwijfeld een Tiësto in wording, nu heen moeten mocht hij niet van de steun van een bekende platenlabel genieten ? Wie weet, misschien bij Numediart (5), in het Waals-Belgische Bergen, een vernieuwende instelling afhankelijk van de plaatselijke universiteit die net haar “muzikale informaticadagen” achter de rug heeft. Alleszins niet bij Digital Art Breda, als ik het rapport goed heb gelezen…

Wat er ook van zij, het zou zeker niet slecht zijn mochten onze machthebbers nu en dan van de mens een andere opvatting uitstippelen dan dat van een functioneel dier. In dit opzicht is en blijft kunst voedsel voor gedachten van morgen

______________

(1) Bron : http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/2421421/2011/05/10/Kleinere-theatergroepen-slaan-alarm.dhtml

(2) in DWDD (Vara!), uitzending van 21/05/12

(3) Bron : “Advies Culturele Basisinfrastructuur 2013 – 2016”, blz. 95 – 97  

URL : http://www.cultuur.nl/Upload/Docs/subsidieperiode%202013-2016/Slagen%20in%20Cultuur.pdf

(4) Bron : http://www.cultuur.nl/10/118/actueel/raad-voor-cultuur-talentontwikkeling-onder-druk.aspx 

(5) Website : http://www.numediart.org/

Je n’ai plus la moindre confiance en Di Rupo ! Ce pseudo-gouvernement de ballerine doit tomber !

Comme annoncé il y a deux semaines déjà, le gouvernement belge a décidé de raboter considérablement l’allocation de subsistance des chômeurs. Alors que, partout dans ce pays en voie d’effondrement, sont mises en lumière la gabegie publique et l’incompétence managériale des irresponsables politiques – Dexia n’en est que la face émergée – ce sont de nouveau les plus faibles qui doivent trinquer. C’est inacceptable et, à tout prendre, il serait préférable qu’une telle mesure émane de la N.V.A., dont le programme socio-économique a, lui au moins, le mérite de la limpidité (1) !

Un isolé (2) perçoit aujourd’hui par mois un peu plus de 1000 € lorsqu’il a dépassé la période de six mois qui lui garantissait jusqu’à présent de percevoir 60 % de son dernier salaire brut s’il avait travaillé pendant une durée déterminée. La nouvelle réforme (3) prévoit de diminuer cette somme de 17 %, soit, dans notre exemple, 170 €. Lorsque l’on connaît les difficultés pour une personne de boucler ses fins de mois à l’heure actuelle – et il n’est point besoin d’être grand-clerc pour se les imaginer ! – il va sans dire que cette mesure va plonger les chômeurs un peu plus encore dans le désarroi. Pas tous les chômeurs bien sûr, seulement les plus affaiblis d’entre eux, ceux qui ne peuvent compter sur le soutien d’aucun proche, les jeunes homosexuels en rupture de ban familial par exemple ! A plusieurs titres, Di Rupo est donc un traître !

Qu’il se souvienne de son arrivée en Belgique avec la mamma, telle qu’il la narrait il y a peu dans une émission que lui avait consacré la chaîne de télévision commerciale flamande VTM : c’est à peine si lui et les siens avaient des clous pour se gratter le cul ! Mieux que quiconque, l’Empereur de boulevard devrait donc être sensible au statut des plus démunis. Certes, mais, voyez-vous, le Prems a derrière lui une épouvantable expérience qu’il ne souhaiterait pour rien au monde rééditer. Pour l’avoir croisé à plusieurs reprises en rue, en divers endroits de Bruxelles, le plus souvent du côté de la place Saint-Jean, à deux pas du Parlement bruxellois, je sais que les 541 jours nécessaires à la formation de son gouvernement l’ont transformé littéralement en spectre hagard et errant ! « Nie wieder ! Plus jamais ça ! » a-t-il dû se promettre, fût-ce au détriment de ceux qu’il est supposé défendre en priorité !

Certes, le premier ministre belge est réputé être, en toute une série de domaines, un asexué, histoire de garder l’église au milieu du village et de faire preuve d’impartialité face aux nombreux courants idéologiques, aux appartenances culturelles et linguistiques diverses, etc. Il n’en demeure pas moins qu’il a cédé sur un dossier de trop. A qui ? A de petites bourgeoises endimanchées à la Christine Defraigne, libérale, présente sur le plateau de l’émission de la RTBF « Mise au Point » consacrée, ce dimanche, à la problématique… des petites bourgeoises endimanchées toujours promptes à donner des leçons du haut de leur supériorité financière mais qui n’ont jamais eu à travailler réellement de leur vie. Dans son cas, c’était parce que papa s’était déjà fait un nom en politique et que la bourgeoise n’a eu qu’à reprendre le flambeau ! Mais les petites bourgeoises ne se trouvent pas que du côté libéral : le Parti Social-Compassionnel, et même les socialistes, en ont également leur part !

Certes, il serait indécent et indéfendable pour quiconque de passer sa vie aux crochets de la société. Mais pour que s’instaure une relation d’égal à égal – ne mentionnons même pas la confiance – entre employeur et travaillant, il importe que ce dernier ne soit pas contraint de signer un contrat le couteau sous la gorge ! Or, voilà précisément le type de relation qu’une telle réforme prévoit et instaure. « T’es pas content de travailler pour des peanuts à t’abrutir devant ton écran ou ta machine-outil pendant les sept heures quarante que tu pointes par jour ? Eh bien, dégage, à la rue, d’autres attendent !… »

Eh oui, Mesdames, Messieurs, le cynisme en politique n’a plus la moindre limite. Les maîtres se sont tellement confortés, depuis Berlin 1989, dans leur rôle, ou du moins l’impression qu’ils s’en font, qu’ils s’imaginent être au-dessus de tout et de tout le monde.

Etudiant, je me souviens avoir été invité, un soir, par quelques potes, à participer à une manche de « Res Publica », un jeu de société extrêmement sophistiqué, ancré dans la Rome antique, où il s’agissait notamment, pour les sénateurs et autres dirigeants romains, de jauger précisément le niveau de tolérance de la plèbe à l’égard de réformes impopulaires. Qu’ils essaient de faire avaler à cette dernière la préréforme de trop, qu’ils lui enlèvent trop abruptement ses pains et ses jeux, et voilà le Sénat renversé et les rues de Rome le théâtre d’un bain de sang ! Di Rupo apprécierait ce jeu, j’en suis convaincu. Peut-être les irresponsables politiques verraient-ils toutefois d’un œil moins favorable la structuration et la coalition des masses de chômeurs (près d’un million de voix en Belgique uniquement, si l’on compte leurs proches), aujourd’hui freinées par des syndicats dépassés par la radicalité des mesures antisociales, et tous les partis politiques, au nom du « Cachez ces flux de misère, ces irréductibles Intouchables, que l’on ne saurait voir » !

Ne le cachons pas, j’avais pour le personnage de Di Rupo une certaine admiration, en tout cas un a priori favorable : cohérent, faussement charmeur, très sec à ses heures, il en impose non par la force, mais par une sorte de désinvolture dandy couplée à une fermeté dans la durée rarement démentie. En souscrivant au coup tordu fait aux chômeurs, tel que concocté par la droite, il m’a irrémédiablement déçu car, ce faisant, c’est non seulement ceux dont il se déclare socio-politiquement proche qu’il a trahis, c’est aussi lui-même et son passé, redevenant de facto et qu’il le veuille ou non le spectre au pull blanc et au jean bleu qui arpentait craintivement les rues de la capitale en frôlant les murs…

Avec la NVA au moins, que j’exècre et dont il faut que ce pays se débarrasse (pour que les choses soient claires), les rapports de force seraient moins alambiqués : elle cogne ? On la ratiboise, un peu comme au Québec avec cet infâme libéral-fasciste qu’est Charest ! Ancien condamné ou pas, c’est le moment d’écouter Monsieur Hermanus, Mijnheer de Premier

_______________

(1) Gageons que celle-ci, arguant qu’il ne va pas assez loin, votera contre ce plan de paupérisation programmée, ou au moins qu’elle s’abstiendra, contribuant ainsi à conférer du gouvernement en place une image modérée et à reporter très temporairement sa chute. On a les soutiens qu’on peut !

(2) Telle est la désagréable terminologie officielle qui désigne celui qui n’est ni marié, ni cohabitant.

(3) Telle est, depuis au moins vingt ans, l’appellation donnée le plus souvent par ces Eminences à des reculs sociaux caractérisés.

Fascistisch gezaag ! (Den dikke moest weer eens zijn mening kwijt…)

Ja, hoor, al werd hij (zijn partij) officieel buitenspel gezet in de huidige federale regeringsvorming, Bartje blijft trouw aan zijn tweemaandelijkse opiniestukken in De Standaard. Deze week ging het dus over een zekere vorm van verslaving en hoe de samenleving hierop reageert.

In de eerste alinea van zijn column schrijft de verdreven boerenkrijger vol lef over een experiment gevoerd door een aantal vzw’s (respectievelijk in Mechelen en Gent) en bedoeld om wat voorgesteld wordt als drugsverslaafden te helpen afkicken. Afkickende cannabisgebruikers worden immers financieel beloond indien, na urinetesten, blijkt dat ze zich effectief voorbeeldig hebben gedragen (lees : geen plantjes hebben zitten te roken).

Er kan uiteraard wel respect worden opgebracht voor de goedbedoelende instellingen die zich met dit soort taken bezighouden, niettemin kan het principe dat hier wordt gehanteerd en geprezen als volgt worden geïnterpreteerd : geef een stuk van je vrijheid af en in ruil krijg je wat poen, m.a.w. word een hoer (Respect aan alle hoeren, don’t get me wrong…). Je kan het ook beschouwen als een Pavlov-toepassing…

Er is op deze blog al voldoende over het onverdiende lot van het plantje geschreven, volstaat om er aan toe te voegen dat voor de zoveelste keer de anti-cannabisliga volledig onwetenschappelijk argumenteert en opzettelijk vaag en alomvattend blijft wanneer het over drugs gaat, om de eenvoudige reden dat onwetendheid voor haar de beste manier is om de gewone mens schrik aan te jagen en dus onder haar controle te houden. Zo is het bijvoorbeeld wetenschappelijk fout om het over cannabisverslaafden te hebben, daar cannabis geen verslavende drug is. Het verschil tussen soft en hard drugs ? Laten we eens pragmatisch zijn, als het niemand stoort : van softdrugs krijg je nooit een overdosis ! Deze rode lijn lijkt mij veel pertinenter dan de huidige dubbelzinnige legaal / illegaal verhouding !

Bovendien wordt de stelling over een aanvaarding van softdrugs die zou leiden tot een explosie van het gebruik door de feiten tegengesproken, o.a. in Nederland, Portugal en Tsjechië. Waarom ? Omdat de neiging om het verbod te doorbreken verdwenen is, dummy !

Of ging het misschien over een psychologische verslaving ? Laat ons dan de lijn maar doortrekken : de ene is aan kutjes verslaafd, zijn buurman aan zijn TV, een derde drinkt twee liter koffie per dag, zijn collega heeft zoveel machtslust dat hij ervan zou ontploffen, en dan is er nog een andere die de hele dag door zoveel vreet dat ‘overgewicht’ zelfs niet meer van toepassing is. Maar, tenslotte, zoals de Leiter allen het zelf verwoordt : “niemand mag ons verbieden te doen waar we ons goed bij voelen, ook al is dat misschien iets schadelijks.

Dit gematigd zinnetje blijkt echter voor zijn auteur geen aangename vaststelling, wel een reden tot ommekeer, zo zal men verder in het artikel begrijpen. Voor wie het niet door had, de dikke pop van de kattenkoppen laat zich uit over zijn idee van de vrijheid. En, au passage, spuwt hij op een zeer belangrijk deel van de tegenwoordige jeugdcultuur.

“[…] De drang naar een absolute keuzevrijheid voor het individu is nu voor velen eenmaal groter dan het gezond verstand”, schrijft de nu nog kampioen van de Vlaamse zuiverheid, die voordien al de zogenoemde “cultuur van de permissiviteit” de nek had omgeslagen. Wat is het gezond verstand ? Wie bepaalt het ? Dient het gecontroleerd ? Is het gezond verstand iets dat buiten de wetgeving  staat ? Een soort religie, een substraat ? Dienen de wetten zich er bijgevolg van te inspireren of zouden ze het zelfs letterlijk moeten toepassen ?…

In elk geval, Wevertje, manneke toch, ge zij nie met a kinderen bijzig, mo met volwassen burgers von waï soemigge cannabis ruukte voo da ge gebeuren woït ! Wie weet, misschien heeft uw grootvaders huisarts hem er ooit voorgeschreven…

Wat betekent bovendien “absolute keuzevrijheid” in de huidige context waarin een gewone gebruiker, om perfect binnen de perken te blijven, zich tot ongecontroleerde dealertjes zou moeten wenden, met alle mogelijke gevolgen van dien ? Waarom zou een vrijheid moeten worden beperkt als het beoefenen ervan niemand geweld noch schade berokkent ?

Voor wie tussen De Wevers lijntjes leest is de boodschap echter duidelijk : geef ons het ouderlijke gezag van toen maar terug. Alle vrijheden dienen drastisch beperkt, zodat de brave, werkende, gehoorzamende, God vrezende, zuivere Vlaamse soldaat van het hedendaagse slavencapitalisme op het goeie spoor blijft…

BBB (Big Belly Bart) weet namelijk van geen wijken : “Vade Retro, Quickanas !”, laat hij nog vol extase vallen voor de aan zijn lippen hangende menigte. Indien er de gemiste 007 inderdaad iets te verwijten zou vallen, dan zou het wel zijn dat hij zijn belofte om, eens verkozen, binnenshuis een jointje (vergeet maar ‘pretsigaret’, man : klinkt te Janet…) op te steken niet heeft nageleefd. Maar hoe kon hij, de arme stakker ? Hij en al zijn medepolitici hebben op een of andere manier moeten zweren aan de wetten van het Belgische volk te gehoorzamen. Geef toe dat je de rook wel degelijk hebt ingeademd, en dan nog wel veel meer dan een keer, en je krijgt den buldowzer op uw kas

En wat moet de gewone mens denken van al die doping in het algemeen, in de sport in het bijzonder ? Men dunkt dat hij er zich zeer weinig van aantrekt, nietwaar… Dat is de hypocrisie in deze : doping – om een veralgemenend woord te gebruiken – is alomtegenwoordig, onder welke vorm dan ook, legaal of illegaal, gewoonweg omdat de naakte werkelijkheid voor de mensen van de laagste schijf van de piramide niet meer te verdragen valt ! Dat is de echte hypocrisie in deze en met haar programma zou de NVA dit enkel verergeren !

Er bestaan twee mogelijkheden : ofwel ligt Jo De Poorter, de polcom adviseur van de partij, weet je wel, deze propere Vlaamse jongen van wie niemand zou durven vermoeden dat hij ooit aan weed, laat staan cocaïne, heeft gezeten, aan de basis van dit debakel, ofwel zijn het de jongens van ’t Pallieterke die recentelijk overgestapt zijn en nu misschien geneigd zouden zijn om als cultureel adviseurs rond te lopen, waarvoor vrees…

Wat er ook van zij, wie er het ideetje in de oren van den boes gefluisterd heeft dat het fijn zou klinken mocht hij enkele bekende, mythische, namen van de rockgeschiedenis door het slijk halen is een regelrechte idioot !

Alles in de vuilniszak ! De vuilniszak gesloten ! Vlaanderen perfect ! Vlaanderen proper !” Allemaal krijgen ze ervan langs, te beginnen met Kurt Cobain, die zonder meer als “drugsverslaafde” wordt bestempeld. De artiest die wereldwijd (en niet alleen omwille van een commerciële mode) miljoenen tieners aan hun eerste pogo hielp met zijn subtiele lyrics en meestal harde gitaren komt zelfs niet aan bod !

Een heleboel anderen moeten het misprijzen van De Wever ten opzichte van de jeugdcultuur delen : van Janis Joplin tot Jim Morrison, Jotie T’Hooft inbegrepen, van poëten tot het weinig verkiesbare statuut van “knuffeljunkies” herbracht en de grond voor de tweede keer ingeboord… Je hoeft echter niet alles graag te horen om talent te herkennen ! Geknuffel wou je, daddy ? Hier se !

De man die de RTBF al zijn minachting liet begrijpen na het incident rond het onaangekondigde camerabezoek aan het graf van zijn grootvader en het daaropvolgende interview met een neppsychiater die, à distance, zonder de betrokkene ooit te hebben ontmoet (in een duidelijk afgesproken gesprekskader), hem te meende analyseren, kan nog beter : hij spreekt met de doden !

–          “Yo, Amy, it’s den Bart here !

–          Piss off, bulbak !

–          But it’s for my fans, they want to know why you did it… I say it was drugs !

–          Then you’re as dumb as you look, you fuck ! Now go fuck a goat !

Een ding is alvast zeker : de drugsproblematiek, als het dan toch zo genoemd moet worden, legt de maatschappij bloot en helpt de juiste vragen stellen : waar moet je immers heen met / binnen een samenleving waarin iedereen met zijn eigen bezig is (ironisch, nietwaar ?) en ‘individu’ een hol begrip is geworden, waarin de mensen als citroenen worden uitgeperst om te blijven produceren (Hetgeen ze produceren maakt niet uit, zolang het maar poen opbrengt…) en elk individu  tegelijk als een FMCG (fast moving consumer good) wordt behandeld, waarin iets willen, in fine, per se naar voorwerpen moet refereren, waarin er bijna nooit (meer) wordt gezocht naar wat achter de eerste indruk schuilt, waarin wat je denkt, wat je schrijft, wat je voelt, wie je bent en waar je naar verlangt geen enkel belang hebben, tenzij om het weg te vegen, waarin je in alles verzocht wordt om een rol te spelen en nooit jezelf te zijn, waarin er zoveel oneerlijkheid en ongelijkheid heerst dat deze de norm zijn geworden en waarin gelijkheid enkel geldt voor en tussen diegenen die zich in de onderste laag van de piramide bevinden, waarin het (helpen) zoeken naar individueel (ële) talent(en) als buitenaards wordt beschouwd, waarin creativiteit en verbeelding in de modder worden gesleurd, waarin zelfs het leed en de dood van iemand tegen hem (haar) wordt misbruikt, waarin er constant door anderen op allerlei vlakken over het lot van elk individu wordt besloten, zonder dat daar meestal zelfs actieve betrekking voor vereist is, een samenleving waarin je, buiten de vertrouwde kanalen, als gewone burger in de nog steeds traditionele wereld, maar weinig de kans krijgt om je mening te laten horen, laat staan te laten gelden, waarin de zogenoemde leiders er erbarmelijk in falen om enig perspectief te bieden en men zich steeds op minder of op het minst moet voorbereiden, waarin letterlijk je tijd nemen, en dus ook in zekere mate kiezen, door het systeem onmogelijk wordt gemaakt, waarschijnlijk omdat nadenken schaadt, waarschijnlijker nog omdat we, zoals de Aarde rond de Zon, als maatschappijen in de loop der jaren de gewoonte hebben gekoesterd om rond valse zonnen te orbiteren (de markten, bijvoorbeeld), waarin de onmiddellijkheid heerst en enkel stress nog min of meer te beheren valt, waarin men niet meer in staat is om echt te converseren (uit angst of omdat de te behalen doelstellingen, en dus de vermoedelijke verwachtingen van de gesprekspartner, alles overheersen) en waarin de übermachtige ill communication je enkel een zijde van het verhaal toont en als bedoeling heeft om de puzzle nog meer te verwarren ?…

 

Kortom, waar moet je heen met / binnen de zielloze, uiterst commerciële waanzinmaatschappij waarin we nolens volens vertoeven, die een blueprint dreigt te worden van een nieuw-fascistische alliantie welke berust op gehoorzaamheid en mediocriteit ???…

In een luguber aan het worden samenleving waarin de ernst van de toestand uit de steeds somberdere gezichten van de average Joe’s af te leiden is, en dit overal in Europa, is het meer dan tijd voor ECHTE VRIJHEID EN SAMENHORIGHEID !

Zijn drugs nodig voor de verbeelding en de creativiteit ? Voor de ene wel, voor de andere niet ! So what ? Dat is het leven, Wevertje, diversiteit !!! Of wou je misschien een nieuwe McCarthy-commissie oprichten, ditmaal tegen de “junkies”, achterbakse vrijheidrover ?!

“WEES IMMER UZELF EN ONGEKNECHT !” (« State of the Union », you said ?… )

Waarvoor zou “NVA” kunnen staan in andere hoeken van de wereld ? Even kijken… Bij onze noorderburen betekent het “Nederlandse Vereniging voor Autisme”. In Oosterse oorden wordt deze lettercombinatie dan weer geassocieerd met “North Vietnamese Army”, en in Duitsland, tenslotte, staat ze eveneens bekend voor “National Volks Armee”, het leger van de voormalige DDR…

Na de ontelbare woordbreuken van de De Wever aan de onderhandelingstafel, die nooit heeft ontkend dat hij Di Rupo initieel beloofd had om de financieringswet niet ter sprake te brengen, en de laatste maanden een provocatie aan het adres van de Franstaligen na de andere aaneen heeft weten te schakelen, is vandaag in elk geval duidelijk dat deze partij haar eigen dubbelzinnige agenda heeft, en bijgevolg niet te vertrouwen is.

Heel misschien was Big Bart himself geneigd om oorspronkelijk, uit realpolitikbeschouwingen, wat toegevingen te doen, maar deze tijd is al lang voorbij, daar de meest radicalen uit zijn nationalistisch nestje hem duidelijk hebben teruggefloten.

1/ DE OPMARS

Voor wie het nog niet begrepen had : het is niet in het belang van de NVA om, door middel van een deelname aan de federale regering, aan te tonen dat dit land bestuurbaar blijft, wel integendeel. Er nu in slagen om een regering te vormen met deze partij is dus allesbehalve een garantie van stabiliteit. De ogen van zowel NVA als CD&V zijn nu al volop gericht op de gemeenteraadsverkiezingen van 2012, waarbij de eerste waarschijnlijk een hele hoop gemeenten hoopt in te palmen. Dat perspectief alleen al moet een heleboel burgemeesters de schrik van hun leven injagen.

Deze mensen, de plaatselijke NVA kandidaten, zijn immers zo vol wrok en wraaklust (omdat ze tot nog toe bijna nergens aan de macht zijn geassocieerd) dat men ten zeerste mag betwijfelen dat ze zich effectief voor de hele bevolking zullen inzetten, en geen nationalistische vriendjespolitiek zullen hanteren, met alle gevolgen van dien (als het maar niet tot burgergeweld overgaat)…

Het tweede en belangrijkste deel van deze opmars is uiteraard de volgende Vlaamse termijn, en net omdat deze partij maar te goed beseft dat Muyters & Co de huidige Vlaamse coalitie op elk ogenblik kunnen opblazen, gedraagt de CD&V zich, naar NVA normen, zo voorbeeldig.

Het feit is dat de NVA momenteel eigenlijk niets te vrezen heeft : alle mogelijke scenario’s zijn haar gunstig :

–          Wordt er een regering gevormd, dan blijft ze steeds meester van de agenda. Is dit niet zo, dan blijft ze sowieso gesteund door een groot deel van de Vlaamse kiezers.

–          Krijgt ze nu haar wil opgelegd, des te beter voor haar. Maar de andere optie is evenmin uit te sluiten : België dwarsbomen vanuit de Vlaamse regering, zodra ze daar volledig de touwtjes in handen zal hebben. En ze weet dat, in the meantime, al de tijd die verloren gaat enkel haar eigen objectief ten goede komt.

 2/ DE IDEOLOGIE

De marketing is tot in de kleinste details bedacht : de mandatarissen doen er alles voor om uiterst sympathiek over te komen. Tja, wat kan je nou gaan verwijten aan een Geert Bourgeois (Ik zal mij maar onthouden om Brel te citeren, zeker…), die in een TV uitzending verklaart Absynthe Minded ontdekt te hebben en nu ook te appreciëren ? Je kunt hem er enkel nog een andere bekende Vlaamse groep bij aanraden :

En ook deze nieuwjaarsreceptie, met als apotheose de DJ set van Discobar Ben Laden aka Ben Weyts (Allee, man, waar blijf je die inspiratie toch halen ?…) zag er behoorlijk feestelijk en volks uit, nietwaar ?… En er werd zelfs in het Engels gezongen : als dat geen teken van “Europese” openheid is… mijlen ver, zo blijkt, van “ ’t Pallieterke ”…

Niettemin stel ik, als alternatief voor Ben Laden, Discobar UnitY voor :  

Niets moet “de vijand” doen vermoeden dat de partij een nazi-nostalgisch geurtje met zich meesleurt. Maar niet iedereen is (was, in dit geval) dom…

De houding van BDW met betrekking tot de excuses van Patrick Janssens, de burgemeester van Antwerpen, aan de Joodse gemeenschap wegens de rol van ’t Stad in de deportatie van talloze van haar voorvaders sprak echter boekdelen… De feiten zijn nochtans algemeen bekend ! Zou het kunnen dat het debat rond de amnestie voor de Vlaamse collaborateurs, dat gisteren principieel opnieuw plechtig aan bod is gekomen tijdens de werkzaamheden van de Kamer en waar de heer Jambon openlijk naar verlangt, ook als doel moet hebben om zulke daden wit te wassen ?… En wat bedoelde Vlapoleon precies toen hij, enkele maanden geleden, in Vlaamse aula’s studenten heeft trachten te verkopen dat hij eigenlijk ijverde voor het heil van “de Vlaamse ziel” ?…

Ook de vooroordelen van De Wever ten opzichte van al wie Frans spreekt in België zijn bekend, al heeft hij die de laatste tijd, om strategische redenen, onder een flinke dosis cynisch humor trachten te camoufleren.

Net daarom is de afschuw van Bracke en zijn soortgelijken ten aanzien van de hoofdstad zo groot. Ze beweren dat Brussel een vuile stad is, waar de criminaliteit zegeviert (Alle steden zullen op dit vlak toch min of meer gelijk zijn, zeker.), maar eigenlijk kunnen ze de mixiteit, het multiculturalisme, niet verdragen ! Schiltz had het tenslotte over een vorm van verborgen totalitarisme, waaraan een open en confronterende stad zoals Brussel altijd vreemd zal blijven… Beweren dat er in de stad van alle Belgen een nieuwe vorm van eilandelijk nationalisme aan het opduiken is, zoals vermeend politoloog Bart Maddens (van de KUL) het eergisteren in “Ter Zake” deed, is dan ook ronduit belachelijk !

Idealiter moet Brussel weg omdat het het levende bewijs is dat het in dit land anders kan ! En, while they’re at it, waarom zouden ze tegelijk ook niet alle slechte Vlamingen (de Brusselaars en de SPa- of Groen-kiezers, om te beginnen…) naar een of andere Caucasische republiek verbannen ? “Vlaanderen, waar [sommige] Vlamingen thuis zijn”…

3/ HET VERZET

Als jullie zonder de NVA verder willen, zeg het dan”, smeekte De Wever bijna in zijn nieuwjaarstoespraak.

Wil men dit land nog een kans geven, dan vrees ik dat er geen andere uitweg is : iedereen is het er immers over eens dat nieuwe verkiezingen geen optie zijn ! Een nationale eenheidsregering kan zelfs een uiterst boeiende ervaring worden, als men erin slaagt om partijpolitiek eindelijk eens opzij te schuiven : zoals Obama vannacht zei, “the challenges we face are bigger than party, bigger than politics”… En slagen ze er niet in, dat zal het hun schuld zijn als de NVA nog groter wordt !…

Onvoltooide Staatshervormingen door de jaren heen, om iedereen – en dus ook niemand – te plezieren, weigering om op landelijk vlak de verplichte tweetaligheid in te voeren, verdeling van het culturele en het medialandschap, voortijdige beëindiging van de regering Leterme, enz. :  alle traditionele partijen dragen hun deel van de verantwoordelijkheid voor de huidige impasse. Het zou ze dus ook sieren om er met geheven hoofd uit te raken, maar zo’n ingreep veronderstelt dat de nieuwe Vlaamse politieke generatie over andere troeven beschikt dan louter theatrale vaardigheden…

Het zal dus wel een natte droom zijn, zeker ?…

Er was al eens « schild en vriend ». Nu is er ook « onafhankelijk of onwaardig »…

Er is een woordje van BDW in het programma “Ter Zake” van eergisteren dat blijkbaar aan ieders aandacht is ontsnapt. Bij mijn weten is het immers de eerste keer dat de huidige grand manitou van de Vlaamse politiek de onderhandelaars van S.P.a. en Groen ! – lees : die partijen die het met de N.V.A. oneens zijn over de uiteindelijke toekomst van België, en het AVV-VVV (“Alles voor Vlaanderen – Vlaanderen voor Vlaanderen”) niet zozeer zien zitten – openlijk als “slechte Vlamingen”, die zich vuil zouden maken aan schuldig verzuim met de boze Francofoon, heeft bestempeld. Hierbij is de dikke, sluwe vos een stapje dichterbij gekomen van de Vlaamse zuiverheid.

Pourtant, aux francophones qui croiraient que la Flandre est homogène, voire qu’elle porte structurellement en elle les germes d’un nationalisme à vocation totalitaire, voici la preuve que les « mauvais Flamands » sont bien plus nombreux, dans tous les milieux professionnels, que d’aucuns ne seraient tentés, quelquefois, de le penser. Il était temps, en tout cas, qu’ils se fissent entendre !…

En wat als de voorposttroepen er eigenlijk niet mee in zaten dat ze weer een dwergpartijtje worden, zolang hun doel maar bereikt is ? Vergeet niet dat de Vlaamse Napoleon een geschiedkundige achtergrond achter zich heeft… “The horse” has the sense of History… In dat opzicht kunnen zelfs de meest bloedzuchtige vale gieren vanuit Het Universum der financiële Markten geen reden genoeg zijn om ze te doen “buigen” want, zoals je weet, ” ze zullen ‘m nie hemme, he”…

“Nuut ni genoeg !”

Waar denk je mee bezig te zijn, makker ?

‘t Is weer zover : de nota Vande Lanotte is amper enkele dagen “bekend”, en ze wordt al door Vlaams MP Kris Peeters getorpedeerd. Ze zou met name te voordelig zijn voor de Franstaligen (De herfinanciering van Brussel is voorzien, maar er zou in het document geen woord staan over de splisting van BHV…) en tegelijk ook nadelig voor de Vlamingen, aan wie ze een bijkomende besparing van 2 miljard € zou opleggen, waardoor de verdere beweegruimte van het o zo voorbeeldige Vlaams gewest in het gedrang zou komen.

Dehaene zei, kort voor de manager van de VLD de stekker uit Leterme trok, dat er een aantal mensen er goed aan zouden doen zich even bij de psychiater te melden. Wordt dit hier niet bevestigd ? Hoe moet deze houding van Peeters worden geïnterpreteerd ? Hoogstwaarschijnlijk is den dikke (de andere dan, welteverstaan…) achter de schermen weer druk aan het opvoeren op de Vlaamse regering, die na de Lange Wapperpalavers echter buiten het vizier bleek.

Tegelijk wordt ook op de kattekoppen, die dit weekend formeel hun nieuwe voorzitter zullen verkiezen, de druk opgevoerd. En, alhoewel Peeters van bij het begin van de onderhandelingen altijd had gezworen om niet te interfereren met de federale gesprekken, komt hij nu weer eens als een nat hondje uit de hoek.

In mijn vorige posts was ik bijzonder mild voor de NVA : “juger sur pièces“, weet je wel… Ik vond bovendien de manier waarop sommige Franstalige journalisten over deze partij rapporteerden immers degelijk over de lijn. Maar nu wordt toch stilaan kristalduidelijk wat ze werkelijk van plan is : zich alle macht toe-eigenen en geen enkele andere opinie dan haar eigen tolereren. Hiermee is nog niet gezegd dat de NVA  ideologisch bij uiterst rechts aanleunt, maar er kan evenmin van worden beweerd dat ze democratisch is. Ze bevindt zich ergens tussenbeide.

Met haar criante overwinning, op 13 juni jl., dacht deze partij waarschijnlijk heer en meester te zijn geworden van zowel Vlaanderen als België en in staat te zijn alle anderen naar haar eigen liedje te kunnen laten dansen. Al zijn er effectief een aantal die, willens nillens en tegen beter weten in, het ritme van aspirant Gauleiter De Wever blijkbaar weten te appreciëren, het is nu hoogtijd dat de andere Vlaamse partijen, mochten deze verwerpelijke partijpolitieke spelletjes doorgaan, de moed tonen om zich van de NVA duidelijk te distanciëren. Laat De Wever & Co dan maar slachtoffertjes spelen !

De Vlamingen (een deel van hen althans) dienen te beseffen dat diegenen die ze hebben aangewezen om de toestand zogezegd te verbeteren en de Vlaamse belangen op federaal vlak te verdedigen niet meer dan een bende gijzelnemers en – jaja – paniekzaaiers blijken te zijn, die nogal bleek zouden worden moesten “de markten” toeslaan, zij die met al hun getouwtrek de “Vlaamse ziel(en)” beweren te redden, zoals DW het enkele maanden geleden aan een aantal universiteitsstudenten probeerde te verkopen. “België wordt niet in het vizier [van speculanten] genomen tot op vandaag“, beweert Leterme, dat ander hondje, dan weer. Echt geruststellend is deze boodshap echter niet, als men op de laatste woorden ervan let.

Niettemin wijst alles erop dat De Wever langzaam maar zeker afstevent op nieuwe verkiezingen. Vandaar deze cruciale vragen die elke politicus in dit land – hier heb ik het dan over België – voor zichzelf eens grondig zou moeten beantwoorden, en zich trouwens waarschijnlijk ook wel zal stellen :

– Wat is de opdracht van politiek vertegenwoordigers ? Met andere woorden, wat verwachten de mensen van hen ?

– Is de bevolking momenteel vragende partij voor nieuwe verkiezingen ? Is het beeld van de politiek in dit land sinds 2007 al niet genoeg beschadigd ?

– Wat zouden deze verkiezingen aan de huidige toestand veranderen ?

en tot slot, om het nog wat moeilijker te maken, is het, na alles wat men nu al maanden meemakt, denkbaar om een regering te vormen met de NVA ?

Op die laatste vraag heb ik mijn eigen antwoord klaar : de N.V.A. gedraagt zich als een rebelse tiener die zich van de ouderlijke hoede wil losmaken. Welnu, alle ouders weten hoe moeilijk en extreem het kan zijn om met zo’n tiener om te gaan. Niets pleit ervoor dat deze houding, mocht er bij toverslag toch een regering worden gevormd, zal veranderen.

Maar één ding is zeker : het is nu welletjes geweest met die gijzelingactie van de NVA (en nogmaals bedankt aan die nietsnut van een Van den Brande) !

“Und was jetzt ? / And now what ? / ¿ Y ahora qué ? / Thee Yuropan Commission support the efforts of the Belgianne government during thisa precidencee / …”

Ofwel gaat men ervan uit dat de zogenoemde markten in de loop der jaren veel te veel macht en invloed hebben verworven, ten koste van de politiek en van de democratie, is men bijgevolg van mening, na de lessen van de financiële crisis te hebben getrokken (?), dat daar dringend en grondig verandering in hoort te komen – ik vrees echter dat dit niet het standpunt van de NVA is – en dan trekt men zich, tot slot, van de Belgische kredietwaardigheidsbeoordeling door een aantal Amerikaanse bedrijven weinig of niets aan, ofwel onderschrijft men de huidige stand van zaken, maar in dat laatste geval moet men dan toch openlijk kunnen toegeven dat men cynisch en partijstrategisch met de welvaart van de Staat, de deelstaten, en van ALLE burgers van dit land (als men het zo nog mag noemen…) aan het omgaan is.

(Europese persconferentie van de NVA, begin juni 2010)

Wat zal het zijn, mijnheer De Wever ?…

Archives

October 2017
M T W T F S S
« May    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 4 other followers